۲۳ فوریه ۲۰۲۶ - پژوهشگران در یک مطالعهٔ جدید نشان داده اند که یک برنامهٔ ۱۲هفته ای شامل تمرینات ترکیبی هوازی و مقاومتی و همچنین تمرینات اینتروال با شدت بالا(HIIT)، در مقایسه با مراقبت استاندارد، موجب بهبودهای قابل توجهی در کنترل متابولیک، عملکرد جسمانی و کیفیت زندگی بزرگسالان مبتلا به دیابت نوع ۲ می شود.HIIT در کاهش قند خون ناشتا و افزایش تودهٔ عضلانی مؤثرتر بود، در حالی که تمرینات ترکیبی هوازی–مقاومتی در کاهش HbA1c، کاهش چربی بدن و بهبود کیفیت زندگی برتری داشت.
ورزش، یکی از ارکان اصلی مدیریت دیابت نوع ۲ است، اما مقایسهٔ مستقیم بین تمرینات ترکیبی هوازی–مقاومتی وHIIT از نظر پیامدهای بالینی و شاخص های گزارش شده توسط بیماران محدود بوده است. این مطالعه با هدف مقایسهٔ اثرات این دو نوع تمرین بر مقاومت به انسولین، کنترل قند خون، ترکیب بدنی، عملکرد جسمانی و کیفیت زندگی در مقایسه با مراقبت استاندارد انجام شد. این کارآزمایی تصادفی سازی شدهٔ تک مرکزی شامل ۹۰ فرد ۳۰ تا ۶۵ساله مبتلا به دیابت نوع ۲ بود که به سه گروه تقسیم شدند: گروه تمرینات ترکیبی، گروهHIIT و گروه کنترل. برنامهٔ تمرینات ترکیبی شامل ورزش هوازی با شدت متوسط و تمرینات مقاومتی بود، در حالی که برنامهٔHIIT شامل جلسات ساختارمند اینتروال با شدت بالا بود. هر دو مداخلهٔ ورزشی ۳ تا ۵ بار در هفته و به مدت ۱۲هفته اجرا شدند. گروه کنترل مراقبت معمول را بدون برنامهٔ ورزشی ساختارمند دریافت کرد.
پیامدهای اصلی شامل انسولین ناشتا،HbA1c و مقاومت به انسولین بودند. پیامدهای ثانویه شامل قند خون ناشتا، مسافت طی شده در تست ۶ دقیقه راه رفتن، چربی زیرجلدی، چربی احشایی، تودهٔ عضلانی و کیفیت زندگی در حوزه های مختلف بود. در مقایسه با مراقبت استاندارد، هر دو نوع تمرین موجب بهبود قند خون ناشتا،HbA1c و انسولین ناشتا شدند. بهبود مقاومت به انسولین در گروه تمرینات ترکیبی هوازی–مقاومتی برجسته تر بود. ظرفیت عملکردی (بر اساس مسافت راه رفتن) در هر دو گروه ورزشی افزایش یافت. ترکیب بدنی نیز در هر دو گروه بهبود یافت؛ با افزایش تودهٔ بدون چربی و کاهش چربی زیرجلدی و احشایی. کیفیت زندگی در حوزه های جسمی، روانی، اجتماعی و محیطی در شرکت کنندگانی که هر یک از برنامه های ورزشی را کامل کردند، بهبود یافت.
در مجموع، هر دو نوع تمرینHIIT و تمرینات ترکیبی هوازی- مقاومتی در مقایسه با مراقبت استاندارد، بهبودهای قابل توجهی در پیامدهای متابولیک، عملکردی و روانی، اجتماعی ایجاد کردند.HIIT در کاهش قند خون ناشتا و افزایش تودهٔ عضلانی مؤثرتر بود، در حالی که تمرینات ترکیبی هوازی–مقاومتی مزایای گسترده تری در کنترل قند خون، کاهش چربی و ارتقای کیفیت زندگی داشتند. این یافته ها بر اهمیت تنظیم نسخهٔ ورزشی بر اساس اهداف درمانی فردی تأکید می کند و نقش مکمل هر دو رویکرد ورزشی را در مراقبت روتین دیابت برجسته می سازد.
منبع:
https://medicaldialogues.in/diabetes-endocrinology/news/aerobic-resistance-and-hiit-improve-metabolic-and-functional-outcomes-in-type-2-diabetes-study-164379